close
تبلیغات در اینترنت
از كارگري تا مدال المپيك
loading...

پرتال,تفریحی,دختر,و,پسرها,اس ام اس,مطالب داغ

جام جم آنلاين: زندگي اش فراز و نشيب هاي زيادي داشته؛ به قول خودش پر از خاطرات تلخ و شيرين.همه اين خاطرات ها را در ذهن دارد؛ از بدترينش كه مصدوميت در اوج آمادگي بود تا بهترينش كه همين نقره المپيك است. دو بار وزنه برداري را كنار گذاشت، اما هر بار با انگيزه اي بيشتر دوباره دست به وزنه شد. بار دوم آنقدر دلسرد شده بود كه به خودش قبولاند بعنوان يك شاگرد لوله كش امرار معاش كند؛ همين چهار سال پيش. اما او هم مثل خيلي از اردبيلي هاي ديگر وقتي تصميم مي گيرد نقطه اي را هدف قرار دهد، آنقدر مي رود تا به آن برسد؛…

آخرین ارسال های انجمن

از كارگري تا مدال المپيك

downloadfarda بازدید : 377 شنبه 11 شهريور 1391 نظرات ()

http://up.vatandownload.com/images/00o1ia8b6otg5f25wne.jpg

جام جم آنلاين: زندگي اش فراز و نشيب هاي زيادي داشته؛ به قول خودش پر از خاطرات تلخ و شيرين.همه اين خاطرات ها را در ذهن دارد؛ از بدترينش كه مصدوميت در اوج آمادگي بود تا بهترينش كه همين نقره المپيك است. دو بار وزنه برداري را كنار گذاشت، اما هر بار با انگيزه اي بيشتر دوباره دست به وزنه شد. بار دوم آنقدر دلسرد شده بود كه به خودش قبولاند بعنوان يك شاگرد لوله كش امرار معاش كند؛ همين چهار سال پيش.

اما او هم مثل خيلي از اردبيلي هاي ديگر وقتي تصميم مي گيرد نقطه اي را هدف قرار دهد، آنقدر مي رود تا به آن برسد؛ مثل علي دايي و حسين رضازاده.

رضازاده در المپيك سيدني در شرايطي پشت وزنه 212.5 كيلويي ايستاد كه تا قبل از آن هيچ گاه رنگ آن را نديده بود. اما او براي طلاي المپيك مصمم بود و با كوهي از انگيزه آن وزنه را بالاي سر برد.

حكايت سجاد انوشيرواني ديگر فوق سنگين وزنه برداري ايران هم همين بود. او در المپيك 2012 لندن براي رسيدن به مدال وزنه هايي را زد كه تا قبل از آن در هيچ مسابقه رسمي نزده بود. استرس براي او معنايي نداشت، حتي با وجود آن كه اولين حضور خود در المپيك ها را تجربه مي كرد.

ويژگي مشابهي كه سال ها پيش از اين در حسين رضازاده ديده بوديم و البته در علي دايي به نوع ديگرش. كسب مدال المپيك موفقيت بزرگي بود كه سجاد انوشيرواني براي رسيدن به آن از يك مسير پرپيچ و خم گذشت؛ مسيري كه در آن آسيب ديدگي شديد بود، درد بود و نامرادي. با اطمينان مي گويد كمتر كسي پيدا مي شود كه بتواند اين ناملايمات را تاب بياورد و دوباره بايستد. بايستد براي قهرمان شدن، براي مدال المپيك.

با سجاد انوشيرواني پس از كسب مدال نقره المپيك 2012 لندن همصحبت شديم. ماحصل اين گفت وگو در ادامه مي آيد.

سجاد انوشيرواني تا الان كجا بود و چرا در 28 سالگي مدال المپيك گرفت؟ ما در فوق سنگين حسين رضازاده و بهداد سليمي را هم داريم كه در 22 و 23 سالگي به مدال المپيك رسيدند.

سجاد انوشيرواني در 20 سالگي يك مدال نقره و يك مدال برنز آسيايي به دست آورد و به دنياي حرفه اي وزنه برداري معرفي شد. تا آن زمان اسمي از انوشيرواني در ميان نبود. من بعد از يك سال ركورد جوانان ايران را كه آن زمان با 5 / 187 كيلوگرم در اختيار حسين رضازاده بود، 2.5 كيلوگرم ارتقا دادم. منتهي آن روزها من هر چقدر ركورد مي زدم نمي توانستم از زير سايه حاج حسين رضازاده بيرون بيايم. آن روزها در دسته فوق سنگين به غير از حسين رضازاده، رشيد شريفي و وحيد ربيعي هم بودند و سعيد علي حسيني هم ابتداي كارش بود. با اين حال ايوانف كه به ايران آمد به من گفت اگر بتواني در مدت يك سال وزن خودت را 20 كيلوگرم افزايش بدهي مي تواني ركورددار جهان شوي. او مي گفت توانايي و انعطافي كه بدن تو دارد كسي ندارد. همين ها انگيزه اي شد كه من با جديت در اردوي تيم ملي تمرين كنم اما از بد ماجرا عضله پشت پايم در همان ابتدا پاره شد و مجبور شدم سه سال از دنياي وزنه برداري دور بمانم.

سه سال زمان كمي نيست، چه شد كه دوباره برگشتي؟

اين بازگشت را مديون يكي از بزرگترين متخصصان توانبخشي تبريز، دكتر سيدكاظم شكوري هستم. در روزهايي كه من ديگر از ادامه حضور در وزنه برداري نااميد شده بودم، به عنوان تير آخر نزد اين دكتر رفتم تا پايم را جراحي كند. روز عمل را به دليل دردي كه تحمل كردم هيچ گاه فراموش نمي كنم. براي تزريق يك سرسوزن 20 سانتي متري ضخيم را در پشت پايم فرو كردند. تحمل چنان دردي كار هر كس نبود، اما ارزشش را داشت چون عمل موفقيت آميزي بود و به من كمك كرد تا پس از چند ماه استراحت و انجام كارهاي بدنسازي دوباره تمرينات وزنه برداري را از سر بگيرم. وزنه برداري براي من خاطرات تلخ و شيرين زيادي دارد كه يكي از خاطرات شيرينش همين است.

آن روز فكر مي كردي يك روز به مدال المپيك برسي؟

هرگز. اولين هدفم پس از بهبود مصدوميت مهار وزنه 200 كيلويي در حركت يكضرب بود. تا آن زمان فقط حسين رضازاده توانسته بود از مرز 200 كيلوگرم عبور كند و اين براي من اهميت زيادي داشت كه بتوانم وزنه 200 كيلويي را بالاي سر ببرم. اين هدف گذاري با برنامه ريزي حسين توكلي انجام شد. نمي دانم با چه زباني از حسين آقا تشكر كنم اما او در آن برهه زماني 5 ماهه برنامه تمريني خوبي را براي من در نظر گرفت و دائم به من مي گفت تو مي تواني 200 را بزني. من هم اين باور را در خودم بوجود آورده بودم تا اين كه يك روز در تمرين هايي كه در اردبيل داشتيم موفق شدم وزنه 200 كيلويي را بالاي سر ببرم. آن روز را هم فراموش نمي كنم. بهترين وزنه اي كه تا قبل از آن زده بودم 192.5 بود، اما آن روز بعدازظهر 200 كيلو را بالاي سر بردم. چنان اراده اي داشتم كه اگر مي خواستم، بيشتر از آن را هم مي توانستم بزنم. يك هفته بعد در يك رقابت تمريني با سعيد علي حسيني، در حالي كه او وزنه 190 كيلويي را زد و دو بار وزنه 195 را انداخت، من به وزنه 200 كيلويي حمله كردم و آن را بالاي سر بردم. آن روزها فقط 5 كيلوگرم با رشيد شريفي فاصله داشتم، با اين تفاوت كه رشيد در اردوي تيم ملي بود و من در اردبيل تمرين مي كردم و حتي براي خريد يك مكمل ساده هم با مشكل مواجه بودم.

تو چرا به اردوي تيم ملي دعوت نمي شدي؟

آن روزها چند بار با بهمن زارع تماس گرفتم و به او گفتم به من فرصت بدهد تا چند ماه در اردوي تيم ملي حضور داشته باشم. من با اطمينان به او كه سرمربي تيم ملي بود گفتم همه سنگين وزن هاي حاضر در اردو را مي گيرم، اما زارع جواب رد به من داد. همان زمان به خودم گفتم وزنه برداري براي تو تمام شده است و بايد به فكر زندگي ات باشي. 200 كيلوگرم در يكضرب مي زدم، اما نه از اردوي تيم ملي خبري بود و نه از مسابقه رسمي. همين هم باعث شد انگيزه هايم را از دست بدهم.

چه سالي بود؟

اوايل سال 87.

يعني براي دومين بار تصميم گرفتي وزنه برداري را كنار بگذاري؟!

دقيقا. من چند هفته اي تمرين را كنار گذاشتم و براي كسب درآمد به سراغ شغل آزاد رفتم. دوستم لوله كش بود و من هم به عنوان شاگرد لوله كش مشغول به كار شدم. اما در همان روزها اين بار بهرام جوادي بود كه به من روحيه داد و مرا دوباره احيا كرد. اين مربي اردبيلي در اين سه سال، هم به لحاظ مادي و هم به لحاظ معنوي براي من سنگ تمام گذاشت و پشتم ايستاد تا اين كه توانستم به اينجا برسم. او وقتي شنيد تمرين وزنه برداري را كنار گذاشته ام ناراحت شد و گفت تا من هستم اجازه نمي دهم دست از تمرين وزنه برداري بكشي. ما براي مسابقات قهرماني كشور سال 88 در شيراز هدف گذاري كرديم و من 11 ماه، با تمام وجود تمرين كردم. هرچند من قبل از آن رقابت ها از ناحيه كمر دچار آسيب ديدگي شدم و در فرم ايده آل خود نبودم، اما با مهار وزنه هاي 193 در يكضرب و 235 در دوضرب بهداد سليمي را گرفتم و قهرمان ايران شدم.

با همين قهرماني به اردوي تيم ملي دعوت شدي؟!

بله! اين قهرماني همزمان شد با سرپرستي حسين رضازاده در فدراسيون و همين موضوع انگيزه هاي من را براي رسيدن به مدال هاي جهاني و آسيايي دوچندان كرد. با حضور در اردو شرايط براي من روز به روز بهتر شد و من با انگيزه اي دوچندان براي رسيدن به مدال جهاني و بازي هاي آسيايي تمرين كردم. در جهاني آنتاليا پنجم شدم، در بازي هاي آسيايي گوانگجو برنز گرفتم و در جهاني پاريس هم نقره گرفتم. دست آخر هم مدال نقره المپيك را به دست آوردم. اينها جواب همان سوالي بود كه پرسيديد چرا در سن 28 سالگي به مدال المپيك رسيدم.

با حسين رضازاده هم رقابت كردي؟

اگر اشتباه نكنم يك بار بعد از المپيك 2004 آتن با هم در ليگ رقابت كرديم كه حسين رضازاده 2.5 كيلوگرم بيشتر از من وزنه زد. البته حاج حسين آن روزها دوران استراحت خود را سپري مي كرد وگرنه فاصله من با او بيشتر از 2.5 كيلوگرم بود.

اگر اين سوال را پرسيدم به اين خاطر بود كه خيلي ها بدانند تو با دو نسل از وزنه برداري ايران رقابت كرده اي؛ هم با حسين رضازاده و هم با بهداد سليمي...

سجاد انوشيرواني 14 سال است كه وزنه مي زند و از 10 سال پيش هم وارد دنياي حرفه اي وزنه برداري شده است. من اولين مدالم را ده سال پيش با نايب قهرماني در مسابقات قهرماني كشور در قزوين به دست آوردم و اين مدال ها تا همين چند ماه پيش كه همراه با تيم ملي حفاري ايران قهرمان ايران شديم، تداوم داشت.

سجاد انوشيرواني مي توانست مدال طلاي المپيك را به دست بياورد. اين چيزي بود كه خودت در همين دو هفته اخير چند بار در صحبت هايت به آن اشاره كردي.

(سري به نشانه تائيد تكان مي دهد.)

البته انتظار همگان اين بود كه بهداد سليمي طلا بگيرد و سجاد انوشيرواني در بهترين شرايط روي سكوي نايب قهرماني بايستد، اما در روز مسابقه فقط با اختلاف چهار كيلوگرم نتيجه را به بهداد واگذار كردي...سوال اينجاست كه چرا براي مهار وزنه 251 كيلوگرم به اندازه وزنه هاي قبلي انگيزه نداشتي؟ آيا تو هم مثل نواب نصيرشلال به مدال نقره قناعت كردي؟

نه! واقعيت اين است كه شرايط من در يكضرب بمراتب بهتر از بهداد بود. من در تمرينات بارها وزنه 205 و 240 را زده بودم و روز مسابقه هم قرارمان با كورش باقري اين بود كه از وزنه هاي 201 و 241 شروع كنم. البته حقيقتا من روي اين مساله تمركز نداشتم كه بهداد را بگيرم، چون مي دانستم بهداد در دوضرب فوق العاده است. من در تمرينات وزنه 265 را هم از بهداد ديده بودم كه بالاي سر برده بود، اما مطمئن بودم مي توانم در يكضرب 210 را بزنم. من در ركورد مجموع هم خودم را براي حدنصاب 460 كيلوگرم آماده كرده بودم، اما وقتي قرار شد با 198 شروع كنم كمي به لحاظ فكري آشفته شدم. آخر به لحاظ ذهني خودم را براي وزنه هاي 201، 205 و 208 كيلوگرم آماده كرده بودم و آن روز مي توانستم در يكضرب 208 را هم بزنم.

اما تو در همان حركت يكضرب يك بار وزنه 204 كيلوگرم را انداختي؟

اگر من وزنه 204 را انداختم به اين دليل نبود كه زورم به آن نمي رسيد. شما ديديد كه من در حركت بعدي چقدر راحت اين وزنه را بالاي سر بردم. در دوضرب هم پس از آن كه در پشت صحنه وزنه هاي 200 و 230 را زدم انتظار داشتم در اولين حركت دوضرب با 240 شروع كنم و بعد هم 245 و 250 را بزنم.

يعني معتقدي وزنه هايي كه براي تو انتخاب شد، وزنه هاي خوبي نبود؟

نه! من قصد انتقاد كردن ندارم. اتفاقا از وزنه هايي كه براي من گرفته شد هم راضي ام. زحماتي كه كورش باقري براي من كشيده قابل تحسين است و من هميشه خودم را مديون او مي دانم. اما فكر مي كنم آن روز به اين دليل كه او مي خواست من در رقابت با البگوف روس برنده شوم اين وزنه ها را براي من گرفت. به عبارتي وزنه بردار روس در ذهن خود با بهداد سليمي رقابت مي كرد، اما كورش باقري من را رقيب اصلي روس مي دانست و مطمئن بود بهداد سليمي به راحتي قهرمان مي شود.

با اين همه باز هم سجاد انوشيرواني در پشت وزنه 251 كيلوگرم، آن سجاد مصممي نبود كه وزنه 245 را بالاي سر برد... .

كورش باقري بعد از مسجل شدن طلا و نقره ما در فوق سنگين فكر نمي كرد من براي حركت سومم بخواهم روي تخته بروم. من يك لحظه نگاه كردم ديدم 43 ثانيه تا نوبت نفر بعدي زمان باقي است. من از باقري پرسيدم نوبت من است؟ گفت مگر مي خواهي روي تخته بروي؟ مي خواهي با بهداد رقابت كني؟ گفتم نه ولي هدفم اين است كه هر سه حركتم را بيايم. تا زانو بندم را بستم و با سرعت خودم را روي تخته رساندم فقط 10 ثانيه باقي مانده بود. من هميشه 15 تا 20 ثانيه براي تنظيم سيستم عصبي و عضلاني بدنم زمان مي خواهم. 251 كيلوگرم وزنه اي نبود كه نتوانم بزنم. به هر حال همه اينها قسمت بود و گذشت. من در خواب هم نقره المپيك را نمي ديدم، اما به اين دليل كه 2 سال و نيم با پايي كه هر روز و هر شبش براي من مصيبت داشت تمرين كردم و درد كشيدم، اين را حق خودم مي دانم كه به خاطر از دست دادن طلاي المپيك ناراحت باشم.

در خلوت خودت هيچ گاه فكر كردي اگر بهداد سليمي نبود تو با كسب مدال طلاي جهان و المپيك به اسطوره وزنه برداري ايران تبديل مي شدي؟

راستش را بخواهيد فكر كرده ام. اگر بهداد سليمي نبود سجاد انوشيرواني الان اسطوره وزنه برداري دنيا بود، ولي هميشه به قسمت و تقدير اعتقاد دارم. شايد من لياقت طلاي المپيك يا طلاي جهاني را نداشتم، شايد هم فاكتورهايي در بهداد سليمي هست كه در من نيست. اما به هر حال خدا را شاكرم و از چيزي ناراضي نيستم.

قبل از المپيك با جديت مي گفتي، بعد از المپيك از وزنه برداري خداحافظي خواهي كرد، اما حالا كه نقره المپيك را به دست آورده اي انگار برنامه ات كاملا عوض شده است؟

ايستادن روي سكوي فوق سنگين دنيا لذتي دارد كه قابل وصف نيست. لذتش هم براي من گرفتن مدال و جايزه و پاداش نيست. اين يك لذت معنوي است. وقتي كه همه از زن و مرد گرفته تا پير و جوان در كوچه و خيابان تو را پهلوان صدا مي زنند، به خودت مي گويي اگر نمي تواني پهلوان منش باشي، حداقل مواظب رفتار و كردارت باش تا كسي از دست تو ناراحت و دلخور نشود. لذتي كه اين صحنه ها دارد، قبل از هر چيز ارزش كاري را كه انجام داده ايم به ما نشان مي دهد و انسان را مصمم تر مي كند تا جايي كه توان دارد دل اين مردم را شاد كند و در دل تك تك آنها جا گيرد.

از حال و هواي استقبال بگو... خودت انتظار چنين استقبالي را داشتي؟

زماني كه حسين رضازاده با مدال طلاي المپيك آتن به اردبيل بازگشت من خودم براي استقبال از او به فرودگاه رفتم. همان روز با ديدن آن جمعيت آرزو كردم ان شاءالله يك روز هم من قهرمان شوم تا مردم با شادماني براي استقبال از من دور هم جمع شوند. خدا را شكر بعد از هفت سال اين آرزو براي من محقق شد و مردم خوب آذري زبان هم براي مدال نقره من در مسابقات جهاني پاريس و هم براي مدالي كه در المپيك 2012 لندن كسب كردند سنگ تمام گذاشتند. درست است كه رنگ مدال هاي المپيكي حسين رضازاده از مدال من بهتر بود، اما جمعيتي كه من در فرودگاه و خيابان هاي اردبيل ديدم هيچ گاه تا قبل از اين در هيچ استقبالي نديده بودم. من از مردم ايران بخصوص اردبيلي هاي عزيز كه در اين دو سال بيشترين محبت را به من داشتند تشكر مي كنم و اميدوارم آنها هم از من راضي باشند.

بعد از كسب مدال المپيك نگاه مردم نسبت به تو چقدر تغيير كرده است؟

انوشيرواني: من اگر ظرفيت اين مدال و اين همه توجه و محبت را نداشته باشم فردا روزي از همه آنها محروم خواهم شد. خيلي از قهرمانان جهان و المپيك را مي شناسم كه الان ديگر اسمي از آنها نيست

هميشه به من مي گفتند مدال المپيك با مدال هاي ديگر خيلي فرق مي كند، اما من در ذهن خودم مي گفتم مگر قرار است براي اين مدال چه كار خاصي انجام بدهم. من در صحنه المپيك همان وزنه اي را مي زنم كه روي تخته مسابقه هاي داخلي مي زنم. اما حالا مي فهمم اگر مي گويند مدال المپيك با بقيه مدال ها فرق مي كند به خاطر شرايط متفاوتي است كه يك ورزشكار پس از كسب مدال المپيك تجربه مي كند. من هم در مسابقه هاي جهاني نايب قهرمان شدم و هم در المپيك، اما فرق مدال جهاني با مدال المپيك را از همان روزي كه به ايران برگشتم متوجه شدم. از نگاه مردم واقعا كسب مدال المپيك با ارزش تر از هر موفقيت ديگري است.

نگاه خودت به مردم چقدر عوض شده است؟

من هم نگاهم تغيير كرده است، به اين خاطر كه حالا احساس مي كنم به الگويي براي برخي خانواده ها و جوانترها تبديل شده ام. به همين خاطر هم دوست دارم منش و رفتارم الگو باشد. من، هر چه دارم را مديون مردم هستم. آنها تا همين يك ماه پيش تمام فكر و ذكرشان دعا كردن براي من و ديگر قهرمانان بود. پس از آن كه مدال گرفتم هم احساس كردم آنها با تمام وجود از بابت اين افتخارآفريني خوشحال هستند.

يعني اين مدال باعث نشده ذره اي مغرور شوي؟

به زبان آوردن اين موضوع شايد درست نباشد، اما پدرم هميشه به من مي گفت درخت هر چه پربارتر باشد افتاده تر مي شود. او هنوز هم اين جمله را تكرار مي كند و از من مي خواهد هميشه مثل يك درخت باشم. پدر و مادرم قبل از آن كه به المپيك بروم اين توصيه را براي من داشتند؛ اين كه اگر از سكوي المپيك بالا رفتي، آن روزهايي كه پايين بودي را فراموش نكن. واقعيت هم همين است. من اگر فكر كنم چون مدال المپيك دارم بالاتر از اطرافيانم هستم بزرگ ترين اشتباه را كرده ام. همه اينها در نوع خودش يك امتحان الهي است. من اگر ظرفيت اين مدال و اين همه توجه و محبت را نداشته باشم، فردا روزي از همه آنها محروم خواهم شد. خيلي از قهرمانان جهان و المپيك را مي شناسم كه الان ديگر اسمي از آنها نيست. همه اين نشانه ها به من مي گويد دليلي براي مغرور شدن وجود ندارد.

موفقيت بزرگ كسب مدال المپيك را بيشتر از همه مديون چه كساني هستي؟

من اين موفقيت را اول از همه مديون سه نفر هستم؛ مادر و پدرم كه از بدو تولد تمام تلاش شان را براي حمايت از من انجام دادند و همسرم كه در اين دو سال گذشته جواب تمام سختي ها را با تكرار اين جمله داد؛ «هدفي كه در سر داري و كاري كه در حال انجامش هستي از همه ما مهم تر است.»

البته نبايد زحمات مربيانم را هم فراموش كنم. داود بهتاج كه من را وارد وزنه برداري كرد، ايوب بهتاج كه مرا با دنياي حرفه اي وزنه برداري آشنا كرد، جمال حسين زاده، ايوب آصف و عزيز علي حسيني كه مرا تمرين دادند و اين اواخر هم بهرام جوادي و كورش باقري. همه اينها دست به دست هم دادند تا سجاد انوشيرواني روي سكوي المپيك بايستد. من اين موفقيت را مديون همه آنها هستم. به همين دليل هم وقتي روي سكوي دومي ايستادم دستهايم را به نشانه تشكر از خدا و همه آنها باز كردم. خوشحال بودم كه در قبال همه اين زحمات رو سفيد به آغوش مردم و خانواده ام برمي گردم.

شنيده ام برنامه اي هم براي تقدير از مربيانت داري؟

بله! مي خواهم در يك جشن كوچك از همه مربياني كه در تمام اين سال ها برايم زحمت كشيده اند تشكر كنم. البته من نمي توانم پاسخ همه زحمات مربيانم را با يك تنديس، لوح تقدير يا يك هديه كوچك بدهم، اما هدفم اين است كه با اين كار به مربيانم بگويم شاگردي را كه پرورش داده اند به نتيجه رسيده است و تا آخر عمر به آنها ارادت دارد.

به نظر مي رسد بيشتر از خيلي هاي ديگر قدردان كساني هستي كه برايت زحمت كشيده اند. اين اخلاق حسنه از كجا و چگونه در تو شكل گرفت و تقويت شد؟

مربيان ما كساني بودند كه پيش ما هميشه حرمت بزرگ ترهاي ورزش را نگه مي داشتند و با اين رفتار خود ما را مجاب مي كردند كه به پيشكسوتان ورزش احترام بگذاريم. آنها هميشه به من مي گفتند يك روز تو هم مدال مي گيري اما بعد از كسب مدال شرط است. اين باور خود من نيز هست. يعني اگر قدردان كساني باشي كه برايت زحمت كشيده اند ارزش مدالت نيز چند برابر مي شود. آنها مثال هاي زيادي هم براي من مي زدند كه همه آنها عين واقعيت بود.

شنيده ام با يكي خويشاوندان علي دايي وصلت كرده اي. سوال اينجاست كه از طريق همسرت با علي دايي آشنا شدي يا از طريق دايي با همسرت آشنايي پيدا كردي؟

(مي خندد) من زماني كه با همسرم آشنا شدم نمي دانستم آنها نسبت خويشاوندي با علي دايي دارند. مادر همسر من دخترخاله علي دايي است.

در هر حال الان يك جورهايي با علي دايي فاميل هستي...

اين باعث افتخار است. من به علي آقا ارادت ويژه اي دارم و از همان جواني يكي از دوستداران او بودم و هميشه دوست داشتم حركت هاي او بين مردم و در جامعه را براي خودم الگو قرار دهم. علي آقا جزو كساني است كه هميشه براي من قابل احترام بوده است، نه به خاطر اردبيلي بودنش بلكه به اين خاطر كه در ورزش يكي از نخبگاني است كه از همه جهات موفق بوده است.

سجاد انوشيرواني كه حالا مدال نقره المپيك را برگردن دارد، از اينجا به بعد با چه هدفي به وزنه برداري ادامه مي دهد؟

الان مردم كم و بيش با سجاد انوشيرواني آشنا شده اند و حالا ديگر انتظارات مردمي از او بالا رفته است. از اينجا به بعد من اگر به ورزش قهرماني ادامه مي دهم صرفا به اين خاطر است كه به مردم بگويم تا آنجا كه در توانم باشد به آنها خدمت خواهم كرد. آينده قابل پيش بيني نيست و من نمي توانم بگويم مي مانم كه يك مدال المپيكي ديگر به دست بياورم يا بار ديگر در بازي هاي آسيايي شركت كنم. چه كسي فكر مي كرد سعيد علي حسيني كه همه فكر مي كردند چند مدال المپيك مي گيرد با چنين محروميتي روبه رو شود. با اين حال من اميدوارانه كارم را پيگيري مي كنم و اميدوارم پاي آسيب ديده ام نيز من را ياري كند.

قرار بود بعد از رقابت هاي المپيك به مداواي آسيب ديدگي زانويت بپردازي.

اين كار را هفته آينده انجام خواهم داد. دكتر رازي پيش از اين گفته بود اگر مي خواهي اين آسيب ديدگي برطرف شود يك سال تمام بايد تحت درمان باشي و به وزنه دست نزني. مسابقات جهاني سال آينده 14 ماه ديگر است و من از دكتر رازي خواسته ام كه طوري برنامه ريزي كند كه 8 يا 9 ماه اين دوره نقاهت به طول بينجامد تا با 5 ماه تمرين بتوانم خودم را براي مسابقات جهاني 2013 آماده كنم.

نمي ترسي از اين كه بعد از مداوا و يك دوره چند ماهه ديگر به روزهاي اوج باز نگردي؟

من هر زمان اراده كردم به حمايت و پشتيباني خداوند به آنچه مي خواستم رسيده ام. من به اين حقيقت ايمان دارم كه اگر خالصانه با خدا باشي هر چه بخواهي در اختيارت مي گذارد. فقط نبايد زود نااميد شوي. خدا انسان هاي نااميد را دوست ندارد. من چيزي حدود چهار سال در پشت صحنه اين ورزش بودم و مرارت هاي زيادي كشيدم، اما نااميد نشدم و چون مي دانستم يك روز به آنچه مي خواهم مي رسم دست از تمرين برنداشتم. شرايطم را اگر برايتان توضيح بدهم شايد به حال من گريه كنيد. من 7:30 صبح مي رفتم كارگري تاپنج بعدازظهر براي روزي 1500 تومان. بلافاصله كه كارم تمام مي شد خودم را به تمرينات ساعت 6 بعدازظهر وزنه برداري مي رساندم، اما آنقدر علاقه داشتم كه انگار تازه از خواب بيدار شده بودم و سرشار از انرژي بودم. ماهي 45 هزار تومان درآمد داشتم و همه اين پول را خرج تمرينات وزنه برداري مي كردم.

دقيقا چه كار مي كردي؟

در ساختمان كارگري مي كردم.

به عنوان سوال آخر چه انتظاري از مسوولان و ورزشي ها داري؟

ايران با 12 مدال رنگارنگ به مقام هفدهم المپيك رسيد كه در تاريخ ورزش ايران بي نظير بوده است. اگر از اهميت ورزشي اين عنوان تاريخي بگذريم، از لحاظ سياسي، چقدر براي ايران مهم بود كه پرچمش در لندن به اهتزاز درآمد و سرود ملي ايران پخش شد. پس همه قضيه پول نيست. كاري كه بهداد سليمي كرد بايد جاودانه شود. او دو سال و نيم است كه در هيچ رقابتي مدال طلا را به كسي نداده است. با اين حال به جاي دولتمردان، شركت هاي خصوصي از بهداد حمايت كرده اند. 10 ميليون تومان پاداش وزارت ورزش را هم با دوندگي زياد، دو ساعت قبل از پرواز به لندن گرفتيم. اين نوع كارها و برخوردها به نفع ورزش و ورزشكار نيست. ما بايد ورزشكار را راضي نگه داريم تا با يك مدال المپيك اشباع نشود.

جمله هاي اثرگذار

يكي از حرف هاي حسين رضازاده كه هيچ وقت از ذهنم پاك نمي شود، زماني بود كه من در اهواز بودم و خوشحال از اين كه همراه با تيم ملي حفاري قهرمان ليگ شده ايم. او بهمن سال گذشته به من گفت اينجا خوشحالي نكن، وقتي مدال المپيك گرفتي خوشحال باش. من از اين حرف حاج حسين ناراحت نشدم چون احساس كردم او مرا دوست دارد و مي خواهد با اين حرف كاري كند كه من به اهداف بزرگتر فكر كنم. حسين رضازاده در اين سال ها زحمات زيادي براي من كشيد.

در عين حال تا عمر دارم هيچ وقت اين محبت كورش باقري را فراموش نمي كنم. در حالي كه پايم را جراحي كرده بودم و شانسي براي حضور در اردوي تيم ملي نداشتم او دو بار به من فرصت داد و كاري كرد كه من از زير صفر تا حد مدال بازي هاي آسيايي، جهاني و المپيك پيشرفت كنم. او در تمرينات هميشه به من انگيزه مي داد و با حرف هايش طوري مرا برمي انگيخت كه ركوردهايم روز به روز افزايش پيدا كند. يكي از جمله هاي آقاي باقري كه هيچ وقت از ذهن من پاك نمي شود اين بود كه دائم مي گفت نايب قهرمان جهان بايد بتواند از عنوانش در المپيك دفاع كند تا بعدها كسي نگويد مدال جهاني اتفاقي بوده است. من اين جمله ها را سازنده مي دانستم و همه جوره خود را براي كسب مدال آماده كرده بودم.

البته لطف خدا هم شامل حالم شد. فكر نمي كنم كسي با توجه به شرايطي كه من داشتم مي توانست خودش را جمع كند و تا مرز مدال المپيك پيش برود. اينها همه لطف خداوند است.

سجاد انوشيرواني در يك نگاه

متولد: بيست و دوم ارديبهشت 1363

محل تولد: اردبيل

قد: 192 سانتي متر

وزن: 154 كيلوگرم

شروع وزنه برداري: سال 1379

اولين باشگاه: سالن وزنه برداري ورزشگاه تختي اردبيل

مربيان سازنده: ايوب بهتاج ـ بهرام جوادي

مهمترين عناوين:

مدال برنز بازي هاي آسيايي گوانگجو ـ 2010

مدال نقره جهاني پاريس ـ 2011

مدال برنز قهرماني آسيا – 2012

مدال نقره المپيك لندن – 2012

بهترين ركوردهاي شخصي در فوق سنگين:

204 كيلوگرم در يكضرب، 245 كيلوگرم در دوضرب، 449 كيلوگرم در مجموع


ارسال نظر برای این مطلب

نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی
تبلیغات
Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز
درباره ما
سلام به تمام بازدید کنندگان این سایت امیدوارم مطالب این سایت مورد پسند شما باشد .برای استفاده ی از تمام امکانات سایت عضو شوید.
اطلاعات کاربری
نام کاربری :
رمز عبور :
  • فراموشی رمز عبور؟
  • آمار سایت
  • کل مطالب : 515
  • کل نظرات : 178
  • افراد آنلاین : 1
  • تعداد اعضا : 1615
  • آی پی امروز : 10
  • آی پی دیروز : 22
  • بازدید امروز : 28
  • باردید دیروز : 66
  • گوگل امروز : 0
  • گوگل دیروز : 0
  • بازدید هفته : 323
  • بازدید ماه : 845
  • بازدید سال : 7,258
  • بازدید کلی : 1,157,904